لذا مادر،خانه ومعلم سه ضلع تکمیل کننده نظام آموزشی در ایران کهن بود تا اینکه به مرور زمان خانه جای خویش را به معابد و بعدها به مساجد داد ومادر نقش اصلی خویش را به یک معلمی داد که امیخته با باورهای مذهبی بود ودرسهایی که معلم به بچه ها می اموخت بیشتر جنبه دینی ومذهبی داشت.لذا در ایران کهن دانش با مذهب امیخته بود به عبارت ساده تر معابد با دانشگاه و مساجدنیزبا دانشگاه ارتباط نزدیک داشت.در ایران کهن معلم می بایستی در پنج زمینه به دانش اموزان دانش بیاموزد.اول مذهبی و دینی اینکه چگونه از خدای خویش تشکر کنند،دوم وطن دوستی اینکه چگونه وطن خویش را حفظ کنند سوم تربیت بدنی اینکه سوارکاری و شنا وتیراندازی را درست بیاموزند،چهارم حساب و ریاضی اینکه چگونه دخل و خرج زندگی و کشور اداره کنند وپنجم تشخیص خوبی از بدی یا همان خیر و شر که از دو منبع اهورامزدا و اهریمن سرچشمه میگرفت تا اینکه در دوره های بعد به ویژه هخامنشی و ساسانیان و بعدها در دوره ی اسلامی دامنه دانش وسیع تر شد که در جای خویش بحث مفصلی نیاز است.
برچسب:
نویسنده: نگین نیکفر